تبلیغات
خداحافظی طولانی - مطالب سامان

امروز:

کلکین

الیاس علوی رو پیش تر به خاطر آن قسمت "ما می میریم تا عکاس تایمز جایزه بگیرد" می شناختم. جزو معدود شاعران جوانی هست که کارهاش را خیلی می پسندم. آن حس غربت و عشق و آواره گی را که توی شعرهایش جریان دارد را خیلی دوس دارم و البته صراحت سخن بی نظیر اش را. خواندن شعرهاش کرخت و دیوانه ام می کند. احساس می کنم فریادی ام که نمی توانم بیرون بیایم. در گلویی خشکیده ام.


چه فرق می‌كند؟
«ملبورن» یا «مشهد»
«آدلاید» یا «دایكندی»
تو نیستی
و این اتاق كلكینی به صبح ندارد

روانشناسم می‌گوید
«نوستالژی» گرفته‌ای
نوووو
سی‌ی‌ی‌ی‌
تااااااااا
لووووژی‌ی‌ی
یااااااا

مرا ببخشید
اگر قواعد ظریف‌تان را رعایت نمی‌كنم
این روزها همه قافیه را باخته‌اند
خاك‌ها مین می‌زایند
شراب‌ها مزّه‌ی ادرار می‌دهند
گرگ‌ها به پاسبانی گله نشسته‌اند
و آن كه آن بالا خوابش برده نیز

قاعده‌ها را از یاد برده است.

می‌خواهم به تو فكر كنم
كه شیوع كرده‌ای در رگ‌هایم
چون ایدز در افریقا
افسرده‌گی در غرب
می‌خواهم به تو فكر كنم
امّا می‌گویند

«قایقی با بیست و پنج بدن بودند»

با بیست و پنج هزار زخم
بیست و پنج هزار امید
می‌گویند
بین آن‌ها لبی به زیبایی تو فریاد زده است: كمك
دستی به زیبایی تو فریاد زده است: ...


می‌خواهم به تو فكر كنم
نه به قایقی كه در اقیانوس آرام غرق شده است
كودكانی كه تجارت می‌شوند
غرائض جنسی حیوانات.
*
زمانه‌ی دریوزه‌گی است عزیزم
تو موهایت را به 50 افغانی می‌فروشی
من همین شعر را كه برای تو می‌نویسم
به پایتخت ایمیل می‌كنم
تا شاید جایزه‌یی ببرم.

روانشناسم با خنده می‌گوید
«یار تازه بگیر
هوای تازه بنوش»
آخ
چه فرق می‌كند؟
تو نیستی
و این اتاق كلكینی برای نفس كشیدن ندارد.

*کلکین (به کسر کاف) یعنی دریچه


نوشته شده در : پنجشنبه 14 اسفند 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

یک برخورد احساسی با پیانو کنسرتو شماره ی 2 شوستاکوویچ

دیمیتری شویتاکوویچ بیش تر با والتز شماره ی 2 (موسیقی فیلم "چشمان تمام بسته") و البته سموفونی شماره ی 7 اش می شناسند ولی خودم پیانو کنسرتو شماره ی 2 رو خیلی دوس دارم. یه اثر بی نظیر که حالت خاصی از شوق و امید آمیخته با ترس و تنهایی رو به وجود می آره. حرف زدن در مورد موسیقی خیلی سخته این شاهکار رو باید شنید!


نوشته شده در : جمعه 8 اسفند 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

مایاکوفسکی

قدمم 
در خیابان
مسافت را
لگد مال می کند

جهنم درونم را
اما 
چاره چیست؟


نوشته شده در : جمعه 8 اسفند 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

Gone Boy

من چند تا حس مزخرف در مورد بعضی چیزها تو زندگیم دارم که نمیدونم ریشه شون کجاست و کی به وجود میاد. یه روز صب از خواب پا میشم و حالم خوش نیست! همین طوری بی هیچ دلیل خاصی. دلم میخواد سرم رو بذارم و بمیرم. بدون هیچ دلیل خاصی شرمنده ام. از بودنم از این که هستم و نمیتونم مث بقیه باشم. هر چقدر تلاش می کنم آخرش می بینم مثل همیشه ام. آواره و بی هدف... و تازگی ها بی هیچ حس خاصی نه غم نه عصبانیت نه خوشحالی.
به شدت میل به شکست دارم! دوس دارم تا یه جایی پیش برم و بعد ول کنم. از "wasted tallent" بودن خوشم میاد! از این که ببینم از دست رفتم. احساس می کنم یه جور عصیان علیه خوب بودن و خوب زندگی کردنه. از چیزی که دنیا می خواد از ماها بسازه مشتی ربات مصرف گرا که فقط میخوایم موفق باشیم. جزو اون چیزاییه که ساختند تا ما وقتمون روبه خاطرش تلف کنیم! از آهنگ این کلمه بدم میاد. تو نسبت به دیگران موفق تری. فلانی موفق شده. من موفق می شم. ریدم به همه ی این تعریف های بی خودی.
اما یه چیز زندگیم خوشم میاد. این که همیشه احساس مرگ رو کنارم دارم. فک می کنم هر جا دیگه دلم نخواست به راحتی می تونم خودمو راحت کنم. یه شب شیر گاز رو باز کنم و فرداش دیگه بیدار نشم. نیستی... . چقدر این کلمه رو دوس دارم! این که هیچ باری روی شونه های آدم نباشه. این که میدونی با مرگ تموم می شی خیلی لذت بخشه. یه جور پوچی باحاله. این که عصبانی نیستم ناراحت نیستم امید خارج از گود ندارم. این خودش یه شروع دوباره اس , یه بی ترسی از نبودنه...!


نوشته شده در : چهارشنبه 6 اسفند 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

شهریار غزلم خواند غزالی وحشی...

یه مدت هی به این فکر می کردم که شعرای شهریار شعرای حافظ اند که امروزی تر شده اند.
ولی بعد از خوندن این غزل یه چیز دیگه تو شهریار پیدا کردم چیزی که تو حافظ نیست. غم و نوستالژی بی نظیری که تو شعرای شهریاره باعث میشه وقتی که غمگین هستی خیلی بیش تر از حافظ ازش لذت ببری.

 

زین همرهان همراز من تنها تویی ، تنها بیا

باشد که در کام صدف گوهر شوی ، یکتا بیا

 

یارب که از دریادلی خود گوهر یکتا شوی

ای اشک چشم آسمان در دامن دریا بیا

 

ما ره به کوی عافیت دانیم و منزلگاه انس

ای در تکاپوی طلب ، گم کرده ره ، با ما بیا

 

ای ماه کنعانی تو را یاران به چاه افکنده اند

در رشته ی پیوند ما چنگی زن و بالا بیا

 

مفتون خویشم کردی از حالی که آن شب داشتی

بار دگر آن حال را کردی اگر پیدا بیا

 

شرط هواداریّ ما شیدایی و شوریدگی است

گر یار ما خواهی شدن ، شوریده و شیدا بیا

 

در کار ما پروایی از طعن بداندیشان مکن

پروانه گو در محفل این شمع ، بی پروا بیا

 

دنیا و مافیها اگر نااهلت ارزانی کند

با سرگرانی بگذر از دنیا و مافیها بیا

 

کنجی است ما را فارغ از شور و شر دنیای دون

اینجا چو فارغ گشتی از شور و شر دنیا بیا

 

راه خرابات است این بی پا شدی با سر برو

یعنی گرفته شعله ی شوقت به سر تا پا بیا

 

گر شهریاری خواهی و اقلیم جان ، از خاکیان

چون قاف دامن بازچین زیر پر عنقا بیا

 



نوشته شده در : دوشنبه 27 بهمن 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

Le mal du peys

"سوکورو تازاکی بی رنگ و سالهای زیارتش" قطعن نمیتونه بین بهترین های موراکامی قرار بگیره. کتاب بیشتر در حال و هوای پس از تاریکی و داستان های کوتاه موراکامی قرار داره. ولی در کل ارزش یک بار خواندن رو داره. قلم موراکامی خیلی روان و ساده هست و خسته کننده نیست. شاید فعلن تنها نویسنده ای باشه که می شه به راحتی کتابهاش رو خوند و لذت برد. با این حال خیلی دلم میخواد "جنگل نروژی" و "1Q84" رو بخونم.

#عنوان اسم قطعه ای از سالهای زیارت فرانس لیست (قطعه ی 8 - سوئیس) به معنی غمی بی جهت که با تماشای دشت به دل می افتد.


نوشته شده در : جمعه 17 بهمن 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

سالهای زیارت

یکی از چیزایی هیچوقت نتونستم بفهمم اصرار بی مورد مادرم در مورد درس خوندن بود. بحث ساده اس من لیسانس عمران دارم و می خوام واسه یه بار هم که شده برم دنبال علایقم! موسیقی گوش کنم و لذت ببرم کتاب بخونم و لذت ببرم فیلم ببینم و لذت ببرم فلسفه بخونم و لذت ببرم. دیروز سر جلسه کنکور ارشد به قیافه و شخصیت یکی از مراقب ها اونقدر دقت کردم که کنکور از دستم رفت! هی در مورد تموم چیزهایی که مراقب می تونست باشه فکر می کردم در مورد رفتار و نحوه ی حرف زدنش و نوع نگاه کردنش!  فعلن دوس ندارم هیشکی رو ببینم. به یه ریکاوری طولانی نیاز دارم!

باز هم نشستم و "ghost world" رو دیدم چقدر فیلم خوبیه! دربارهی آدمی که نمی تونه با هیشکی کنار بیاد و نمی دونه چی میخواد! همه ی آدمهای دور و برش به قول علی موجودات فضایی اند!

امروز به طور اتفاقی رفتم کتابفروشی دیدم "سالهای زیارت" رو پخش می کنه. رفتم جلو گفتم این "لیست" نیست؟! گفت فکر کنم خودشه. گفتم آره سال های زیارته! توی کتابفروشی ناگهان "سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش" رو دیدم که امیر مهدی حقیقت ترجمه کرده و در جا خریدمش. این بهترین چیزی بود که بعد از اون امتحان مزخرف کذایی می شد واسم پیش بیاد. تازه یه چیز دیگه هم پیش اومد. انصافن اونم خیلی باحال بود!

"سوکورو تازاکی ماه ها در چنبره ی مرگ گرفته شده بود چون یک روز هر چهار دوست صمیمی اش به او گفته بودند که دیگر نه می خواهند ببینندش نه با او حرف بزنند هیچ وقت."



نوشته شده در : پنجشنبه 16 بهمن 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

خیلی این آهنگو دوس دارم, چون منم توی دلم دارمش!

شاعر میگه:

There's a flame, flame in my heart
And there's no rain, can put it out
And there's a flame, it's burning in my heart
And there's no rain, ooh can put it out
So just hold me, hold me, hold me

Take away the pain, inside my soul
And I'm afraid, so all alone
Take away the pain, that's burning in my soul
Cause I'm afraid that I'll be all alone
So just hold me, hold me, hold me

Hold on to my heart, to my heart, to me
Hold on to my heart, to my heart, to me
And oh no, don't let me go cause all I am
You hold in your hands, and hold me
And I'll make it through the night
And I'll be alright, hold on, hold on to my heart


نوشته شده در : چهارشنبه 15 بهمن 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

چرا اسنایپر آمریکایی را دوست ندارم؟!

همه میدونیم که تو بحث نقد فیلم و کتاب و کلا توی هنر معیار کلی و کاملی وجود نداره. یعنی شاید هنر تنها رشته ای هستش که سلیقه ی من نوعی مهمترین چیزه. این جمله رو گفتم تا برسم به این که من توی سینما یه معیار کلی اولیه دارم تا برسم به بحث اصلی خود فیلم. به نظرم اولین چیزی که من باهاش رو به رو میشم اینه که آیا هنرمند راست میگه یا دروغ؟ 
این همون مشکلیه که با "اسنایپر آمریکایی" و " کاپیتان فیلیپس" و ... دارم! وقتی کارگردان تا این حد جبهه گیری می کنه که همه بدند غیر از ما آمریکایی ها یا مثلا اون جمله ای که کریس کایل تو اسنایپر آمریکایی میگه: "چون آمریکا بهترین کشور دنیاست پس ما باید ازش محافظت کنیم" چیزی نیست جر انعکاس حرف های یه آدمکش روانی بی رحم و این در شان یه کارگردان نیست که همون حرفهارو بیان کنه. حرفهایی که شاید نفهم ترین لات های شهر ما هم قبولش نداشته باشند!!
کارگردانی که این طوریحرف می زنه شایسته ی احترام نیست. چه فرقی وجود داره بین چیزایی که جمال شورجه می سازه با فیلمهای این جوری جز برتری تکنیکی سینمای آمریکا؟! به خاطر همینه که وقتی حباب الکی خوب بودن دور بعضی فیلم ها بترکه فیلم خیلی زود فراموش می شه.
اولش گفتم که هیچ معیاری واسه هنر وجود نداره. الان که کمی فکر می کنم به نظرم اتفاقا یه معیار خوب وجود داره و اون هم گذر زمانه. هر وقت فیلمی بعد 20 سال بتونه به طراوت روز اولش باقی بمونه ارزش اش اثبات میشه!


نوشته شده در : پنجشنبه 25 دی 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

ای عرش کبریایی چیه پس تو سرت؟

این که لنگ در هوایی صبحونه ات شده سیگار و چایی...


نوشته شده در : چهارشنبه 24 دی 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

اما حالا من فقط خودمم!

از همه ی چیزایی که مال شماست دل می کنم. نه علاقه هاتون رو دوس دارم. نه دغدغه هاتون رو نه حتا بی خودی بودنتون رو نه دل خوشی های بی مزه ی روزمره ی الکی تون رو. 
دوس داشتم افکار آدما انقلابی باشه و همیشه به فکر تغییر و بهبودی باشه ولی به اندازه ای به این زندگی مزخرفی که به لطف تلویزیون و موبایل دل چسبه دل بستین که حال آدم رو به هم می زنین.
همه چیز مال خودتون "من فقط به خودم باور دارم,حقیقت هم همینه,رویاها تموم شدند".
گور بابای همه تون!!


نوشته شده در : سه شنبه 23 دی 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

وقتی در "من یزید عشق" دل ام را معامله می کنم

یک دفعه به طور خیلی خیلی عجیب و غریب به یاد غزل " آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند" حافظ با صدای شاملو افتادم! دقیق تر بگم به یاد بیت بی نظیر "بی معرفت مباش که در من یزید عشق / اهل نظر معامله با آشنا کنند". به قسمت "من یزید" فکر کردم و لذت بردم! چقدر زیباست! 
"من یزید" در واقع از "هل من یزید"؟ گرفته شده و واژه ایست که توی حراجی ازش استفاده می کنند. (یعنی کسی بیش تر پیشنهاد نمی ده؟)
از معنی اش که بگذریم یه زیبایی آهنگین توی مصرع وجود داره که تو من یزید به اوج می رسه. حتا خوندن بیت نوشته شده هم لذت بخشه!


نوشته شده در : پنجشنبه 18 دی 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

که چی؟

- میخوام بگم که این همه حرف زدن چه فایده ای داره بالاخره؟
+ خب من که حرف نمی زنم دارم فکر می کنم و می نویسم. صدایی نیست جز صدای صفحه کلید کامپیوتر!
- آره همین خوبه. حرف نزن فقط فکر کن. حتا لازم نست چیزی رو به زبون بیاری.
+ اوهوم
- واقعن به نظرت این طوری بهتر نیست؟
+ چطوری؟
- این که حرف نزنیم؟
+ آره خوبه ولی تا وقتی که نیازی به حرف زدن نیست. میدونی ما الان از سر بی کاری نشستیم اینجا و چون چیزی واسه گفتن نداریم این حرف ها رو می زنیم.
- میخوای بگی فلسفه چیز بی خودیه؟
+ نه ولی اگه بخوایم در مورد "در بروژ" حرف بزنیم یا حتا در مورد فانتزی هامون باید همدیگه رو ببنیم قبول نداری؟
- اتفاقن اینو گفتی یادم افتاد فردا بریم دم غروب نفری یه نخ پاپی بگیرونیم له بشیم حالمون جا بیاد؟
+ بریم!
-تازه می توینم تصور کنیم تو دانشگاه بابلسریم! جلو دریا , عقب جنگل!
+ چه شود!
...


نوشته شده در : چهارشنبه 17 دی 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

از چی بگم تا دل من لحظه ای آروم بگیره...؟

چندروزه افتادم تو فاز شادمهر و صب تا شب دارم آهنگ هاشو گوش میدم. با مجموعه ی تک آهنگ هاش نزدیک 20 تا آلبومه!
گوش دادن بهش آدم رو میبره به 5 سال قبل و وقتی که موقع درس خوندن واسه کنکور کارشناسی به "تقدیر" فراوان گوش می دادم. بیشتر که فکر می کنم میرم به دوران راهنمایی که بابام برام کاست "خیالی نیست" رو گرفته بود و حتا عقب تر جایی وسطای ابتدایی که داییم مسافر رو گوش میداد.
به طور عجیبی با فاز غم و نوستالژی ام عجین شده همین که یه تیکه از "مسافر" رو می شنوم دیوونه ام می کنه. یاد روزهایی می افتم که خیلی شر و شور بودم و پر انرژی ولی امان از این سگ سیاه! اگه چند هفته ولم کنه یه کم حالم خوش میشه. ولی ول نمی کنه. عادت کردم بگم زندگی همینه دیگه. همیشه گند و مزخرفه! وقتی بچه ای بزرگی هر چی هستی... . ولی ته دلم به گفتنش راضی نیستم.ولی نمی تونم نگم! آخه فقط یه آغوش تو مونده بود که اونم دریغا بر باد شد. چه کنم اگه بمیرمم "طرفدار" تو ام!


نوشته شده در : دوشنبه 15 دی 1393  توسط : سامان .    نظرات() .

میخوام باهات بشینم تو اتوبوس تا شمال حرف نزنم!

بالاخره از فیس بوک دل کندم و بعد مدت های مدید اومدم اینجا!
تا این کنکور تخمی ارشد یه ماه مونده و حال و حوصله ای نمونده!
من همیشه با این قضیه ی انتخاب دوست مشکل داشتم. به نظرم آدم حتا دوستشو هم خودش انتخاب نمی کنه! اینا همش جبر زمانه است!
مثال ساده اش اینه که مثلا من هر روز تو کتاب خونه با آدمهای مختلفی برخورد دارم و دور آ دور میشناسمشون. مثلا میدونم فلانی برق میخونه و فلانی مکانیک. بعضی وقت ها با خودم میگم خب اگه من هم به جای عمران برق میخوندم میتونستم باهاش دوس شم و مثلا "علی دال" رو دیگه نمیشناختم.

نمیدونم چرا احساس خوبی دارم. این جا نوشتن رو دوس دارم!


نوشته شده در : یکشنبه 14 دی 1393  توسط : سامان .    نظرات() .