امروز:

جشنواره فیلم فجر ۹۶، بخش دوم: لاتاری یا لذت بی انتهای انتقام

لاتاری موضوع تکراری ای دارد و این شاید در نگاه اول دلیلی برای پس زدن برخی تماشاگرها بشود ولی از لحاظ فرمی به نظرم فیلم خوب و قابل دفاعی ست. استفاده از نوع فیلمبرداری دوربین رو دست (خودم چندان با دوربین رو دست الفتی ندارم) در بیش تر قسمت های فیلم به خصوص در قسمت تهران موفقیت آمیز می باشد. آن تنشی که فیلمبرداری در آن نماهای تنگ به بیننده القا می شود مشابه حسی هست که شخصیت های فیلم تجربه می کنند. ولی متاسفانه این ترفند در قسمت دبی فیلم در نیامده است. فضای آرام و کم جمعیت دبی باعث شده که این نماها تنشی نداشته باشند. البته مشکل عمده قسمت دبی این است که کمی طولانی تر از حد معمول شده و حس کل اثر را خدشه دار می کند. هر چند پایان نسبتا خوب فیلم اجازه نمی دهد که این نیمه دوم کار فیلم رو یکسره بکند. در انتها، لاتاری فیلمی بود که دوست اش داشتم و از تماشایش لذت بردم.
موضوع دیگر درباره ی فیلم این که اکثر نقدهایی که این روزها در مورد این فیلم خواندم بر می گشت به سازنده اثر و سفارشی بودن و این ها که به نظرم بیهوده ترین بحث ها در سینما به همین موضوعات مربوط هستند. چون هیچ ربطی به خود فیلم ها ندارند و همان طور که همه می دانند این فیلم ها هستند که باقی می مانند... و خوشبختانه نه منتقدان!

پی نوشت 1 : نظر شخصی ام نسبت به کار مهدویان در زمینه میزانسن مثبت است. معتقدم مهدویان دارد یه سبک شخصی و خود ویژه را در ساخت فیلم های اجتماعی پایه گذاری می کند. سبکی متفاوت از جنس سینمای روستایی و فرهادی. امیدوارم همین مسیر را ادامه بدهد و ما را با ساخته های جان دار و پر جنب و جوش همچنان شگفت زده کند.
پی نوشت 2 : تم مورد علاقه ی من در سینما تم فوق العاده جذاب انتقام است و تماشای اثری با مایه های فیلم-نوآر همیشه برای من تجربه ای لذت بخش بوده است. دیدن قهرمانانی که در پی هدف شان تا دم مرگ پیش می روند لذتی بی انتها دارد...


نوشته شده در : سه شنبه 17 بهمن 1396  توسط : سامان .    نظرات() .

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر