امروز:

Sing Street

بعضی وقت ها به این فکر می کنم که موسیقی حتی از سینما هم مهم تره. وجهه ای از موسیقی که خیلی برام عزیزه و باعث میشه بیشتر دوستش داشته باشم غیرقابل تفسیر بودنشه. یعنی شما می تونی با تحلیل های الکی به هرداستان و فیلمی گند بزنی ولی موسیقی رو نمیشه کاریش کرد. دلایل متعددی داره و نیازی به بحث راجع بهش نیست. فقط می خوام در مورد فیلمهایی حرف بزنم که اخیرا دیدم که موسیقی جزئ جدایی ناپذیرشون بود و عاشقانه دوستشون داشتم  به خصوص دومی. اولی Dazed and Confused (1993) فیلم بسیار زیبای ریچارد لینکلیتر هست که بسیار چسبید و دوسش داشتم. تقریبا تمام صحنه های فیلم موسیقی دارند و عنصر حیاتی فیلم همین موسیقی هاست. مورد دوم که عمده تاکید من روی اونه Sing Street (2016) جان کارنیه. جزو فیلمهایی هست که من دوس دارم بغلشون کنم، از بس که دوست داشتنی اند (In the Mood for Love و Lunchbox تو همین دسته اند). توصیه من برای کسایی که موسیقی دوس دارند و فیلمهارو به قصد لذت بردن می بینند نه چیزای دیگه -که اصلش هم همینه- اولین پیشنهادم این فیلمه، یعنی حتی اگه لازم باشه که زندگی رو تعطیل کنی، این کارو بکن و این فیلمو ببین. این قدر آدمو رو پر از عشق می کنه، پر از حس زندگی می کنه که از این همه آدما و کارای متظاهرانه الکی رها میشی. مثل قدم زدن حین مستی توی هوای سرد سرد سرد شهر خودمون.

پ.ن: فیلم یه ترانه داره به اسم Up که عالیه


نوشته شده در : سه شنبه 19 دی 1396  توسط : سامان .    نظرات() .

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر